MPLS و MPLS-TE مقدمه‌ای برای Segment Routing

از زمانی که احساس شد مسیریابی صرفا بر اساس مقصد همیشه خوب و دلخواه نیست، ایده ی تعیین شرایط مسیریابی در مبدا متولد گشت و برای تحقق این ایده، مدام راهکارهای مختلفی مطرح شد: از PBR تا رفتن به سمت MPLS و سپس پیشرفت آن به MPLS-TE و نهایتا معرفی روشی با نام Segment Routing.

به این ترتیب تعیین شرایط مسیریابی در مبدا یا به عبارت بهتر، انجام Source Routing که روزی تنها در حد یک ایده بود، روز به روز به یک واقعیت و منطق جدید در مسیریابی نزدیکتر شد. آنچه سبب شده تا ایده ی Source Routing بیشتر به واقعیت نزدیک شود، راهکار Segment Routing می باشد. برای درک بهتر عملکرد Segment Routing ابتدا بهتر است مروری بر عملکرد MPLS و MPLS-TE داشته باشیم.

MPLS و ارسال پکت ها

تکنولوژی MPLS، تکنولوژی با قدمتی تقریبا ۲۰ ساله و آشنا برای مهندسین اینترنت می باشد. مبنا و اساس کار MPLS بر پایه ی دو مفهوم Control Plane و Forwarding Plane بوده و به صورت خلاصه نحوه ی عملکرد آن به این صورت است که:

به مجموعه ای از روترها که توانایی پردازش و تشخیص Label ها را داشته باشند اصطلاحا Label Switch Router یا به اختصار LSR گفته می شود. در دامنه ی MPLS که شامل مجموعه ای از LSR هاست، به هر کدام از LSR ها نقشی داده می شود. اولین LSR ای که در لبه ی دامنه ی MPLS قرار دارد و پکتی را از خارج این ساختار به داخل دامنه ی MPLS فوروارد می کند اصطلاحا Ingress LSR نامیده می شود و به روتری که در لبه ی انتهایی دامنه ی MPLS قرار دارد و پکتی را از داخل دامنه ی MPLS به خارج این ساختار ارسال می کند، اصطلاحا Egress LSR گفته می شود.

به مسیری که یک پکت از یک Ingress LSR تا یک Egress LSR طی می کند اصطلاحا LSP یا Label Switched Path گفته می شود که این مسیر یا بر اساس کوتاهترین مسیر محاسبه شده توسط IGP ها مشخص می گردد و یا بر اساس پارامترهای Traffic Engineering یا به اختصار TE. ادامه خواندن “MPLS و MPLS-TE مقدمه‌ای برای Segment Routing”