زوایای پنهان عملکرد IPv6؛ مزایا و تصورات اشتباه

در نوشته ها و گفته های متعدد در رابطه با IPv6 با این عبارت روبه رو می شویم که:

‏IPv6‎‏ عملکرد بهتری نسبت به ‏IPv4‎‏ دارد.

و گاهی ‏در پی این عبارت دلایلی نیز آورده می شود. اما چه میزان این مطلب و دلایلی که در پی آن به عنوان مواردی برای ‏بهبود عملکرد ‏IPv6‎‏ مطرح می شوند، صحت دارند؟ ‏بیان بسیاری از این دلایل شاید تنها در وجهه‌ی عمومی و همراه ساختن عموم جامعه در حرکت به سمت استفاده از IPv6 قانع‌کننده و مقبول باشند اما از لحاظ فنی این انتظار وجود دارد که یک کارشناس حوزه‌ی اینترنت، توانایی استدلال در رد یا قبول هر یک از دلایلی که در پی این عبارت مطرح می شوند را داشته باشد. در این مقاله قصد داریم تا نگاهی فنی تر به این دلایل داشته باشیم.

***

در IPv6 انجام تغییراتی در ساختار و قالب این پروتکل سبب ایجاد بهبود کارایی آن در برخی موارد گشته که عبارتند از:

۱-‏ فضای آدرس دهی بسیار بزرگتر
اولین مزیتی که برای ‏IPv6‎‏ ‏ بیان می شود آن است که ‏IPv6‎‏ فضای آدرس دهی بزرگتری نسبت به ‏IPv4‎‏ ‏داشته و به همین دلیل می تواند تعداد آدرس های بیشتری را فراهم آورد. بله این عبارت درست است! ‏IPv6‎‏ ‏به دلیل ۱۲۸ بیتی بودن قادر است تقریبا ‏‎۳٫۴*۱۰^۳۸‎‏ آدرس ممکن را فراهم کند که با گسترش شبکه ها ‏و افزایش دستگاه هایی که توانایی اتصال به اینترنت را دارند، این مقدار آدرس ‏IP‏ تا مدت های زیادی ‏جوابگوی نیازها خواهد بود. اما این موضوع چه ارتباطی با بهبود عملکرد ‏IPv6‎‏ ‏دارد؟

تصور کنید آنقدر آدرس ‏IP‏ وجود دارد که هر دستگاه می تواند Public IP (آدرس عمومی اینترنی) متعلق به خود را داشته ‏باشد. دقت کنید که گفته شد آدرس Public IP‏. بله دقیقا منظور آدرس های ‏IP‏ ای هستند که در دنیای اینترنت ‏قابل مسیریابی می باشند. به نظر شما زمانی که هر دستگاه بتواند یک آدرس ‏Public IP مخصوص به خود ‏داشته باشد و خود به صورت مستقیم به اینترنت متصل گردد، چه مزیتی وجود خواهد داشت؟

برای رسیدن به جواب این سوال، به چندین سال قبل، زمانی که برای اولین بار احساس شد که آدرس های عمومیِ ‏IPv4‏ رو به اتمام هستند، باز می گردیم. در آن زمان اولین راهکاری که برای نجات ‏IPv4‎‏ ‏از این ‏اوضاع مطرح شد، راهکاری به اسم ‏Network Address Translation‏ یا همان ‏NAT‏ بود.

عملی که این ‏راهکار انجام می داد آن بود که دستگاه‌هایی که در داخل یک ساختار (مثلا دستگاه های داخل یک سازمان یا ‏دستگاه های داخل خانه و یا …) قرار داشتند، برای آن که بتوانند با هم ارتباط برقرار نمایند، از آدرس هایی ‏استفاده می کردند معروف به Private IPv4 (‏RFC1918‎‏) که این آدرس ها در اینترنت قابل مسیریابی نبودند و اگر قرار بود این دستگاه ها به اینترنت متصل ‏شوند و با سایر دستگاه ها در دنیای اینترنت ارتباط داشته باشند، Private IP‏ آن ها توسط ‏gateway‏ آن ساختار (مثلا مودم یا روتر) به یک Public IP‏ ترجمه می شد. به این ترتیب دیگر ‏نیازی نبود که همه‌ی دستگاه های درون یک ساختار یک IP آدرس ‏Public‏ مجزا و مخصوص به خود داشته ‏باشند، بلکه کافی بود به کل ساختاری که دستگاه ها در آن قرار داشتند تنها یک آدرس ‏عمومی IPv4 تعلق ‏گیرد و هر دستگاهی که قصد برقراری ارتباط با اینترنت را داشت، آدرس ‏Private‏ آن به آدرس ‏Public‏ ‏اختصاص یافته به ساختار ترجمه می گشت. ‏ ادامه خواندن “زوایای پنهان عملکرد IPv6؛ مزایا و تصورات اشتباه”

پایان عمر IPv4 در حوزه ی آمریکای لاتین و کارائیب!

نهایتا LACNIC (حوزه ی آمریکای لاتین و کارائیب) نیز طی گزارشی رسما اعلام کرد که فاز آخر اختصاص آدرس های IPv4 پابلیک رو اجرایی کرده و بعد از این فاز دیگه هیچ فازی برای اختصاص آدرسهای IPv4 پابلیک وجود نخواهد داشت.

پایان عمر IPv4
تصویر: وبسایت MakeUseOf

این امر به این معنی هست که آدرس های IPv4 پابلیک LACNIC رو به پایان هستن و بر طبق شرطی که LACNIC گذاشته، این آدرس های باقی مونده  تنها به سازمان هایی اختصاص داده میشن که تا به حال هیچ آدرس IPv4 پابلیکی از جانب LACNIC به اون ها اختصاص پیدا نکرده باشه. به این ترتیب LACNIC توصیه کرده که سرویس پروایدرها باید برای ارتباطات خودشون با مشتریانشون به سمت فراهم سازی بستری برای استفاده از IPv6 حرکت کنند.
متن این اطلاعیه رو میتونید از لینک زیر مشاهده کنید:

http://www.lacnic.net/en/web/anuncios/2017-fase-final-de-agotamiento-de-ipv4